Over Anna                        
Rond mijn twintigste besloot ik om niet mijn werk te gaan maken van mijn beeldende kwaliteiten. Opgevoed in een gezin waar het belangrijk werd gevonden om een goed vak te leren viel het eventuele kunstenaarschap buiten beeld. Tenzij uiteraard…. de gave enorm was en er geen alternatief mogelijk dan te gaan voor de Kunst. Maar niemand was ervan overtuigd dat dat het geval was, ikzelf zeker niet. Dus dan maar naar de KenO/NXX, daar kon je handenarbeid en tekenen leren èn je kon er het onderwijs mee in. Altijd een mooie combi, als alternatief voor leven van de Kunst, kon je gewoon lesgeven. We hebben het u over de tijd van de BKR, dat nooit.

Het liep anders. Na de opleiding kwam ik terecht in de thuiszorg en omdat ik meer wilde weten van al die mensen en situaties volgde ik daarna de sociale academie, om vervolgens jarenlang in de welzijnswereld te werken. Na de Voortgezette Opleiding HBO+ werd ik HBO-docent en vervolgens communicatietrainer in het bedrijfsleven. Gedurende deze werkzame jaren ontwierp ik soms kerstkaarten voor mijn werkgever en tekende omslagen voor scripties van medestudenten of maakte karikaturen van cursusdeelnemers. In de vrije uurtjes volgde ik cursussen zeefdrukken en etsen en een paar keer ging ik op vakantie schilderen in Frankrijk.

Passief bleef ik altijd genieten van Kunst bij vele tentoonstellingen in binnen- en buitenland, maar creatief was het pitje laag. Tot ik een schildersezel kocht in de tijd dat ik met IVF bezig was. Mijn ervaringen daarmee verbeeldde ik in de IVF- serie. Daarna was het weer jaren redelijk stil tot ik opeens een periode geen werk had en er tijd was om de creativiteit in mijn hoofd toe te laten. Nu met acrylverf, want het snelle drogen van de verf beviel me. Je kon meteen laag over laag schilderen en bovendien ontdekte ik het gebruik van allerlei andere materialen. Veel van mijn schilderijen laten emoties zien, of zijn geïnspireerd op mensen om mij heen. Ook verlies en grote veranderingen in mijn leven spelen een rol. Schilderen is voor mij altijd een uitlaatklep geweest voor wat ik meemaakte. Vandaar ook dat ik mijn werk nooit geschikt vond voor het grotere publiek. Toen mijn zus mij een expositie cadeau deed voor mijn 65ste verjaardag was dat dan ook even schrikken, maar ook een prachtkans. Inmiddels weet ik hoe het voelt als mensen naar je werk kijken en het zelfs mooi vinden of willen kopen. Een bijzondere ervaring! Ook met mijn Arnhemse schilderclub, lokaal 9, exposeer ik regelmatig. Iedere keer weer enorm spannend.

Wat mij betreft gewoon doorgaan zo en steeds nieuwe dingen blijven ontdekken. Tenslotte hoef ik hiermee mijn pensioen niet meer te halen 😉